the costume proof — this page wears both worlds at oncedowód kostiumu — ta strona nosi oba światy naraz
Two writers. Two worlds.
One day.Dwóch pisarzy. Dwa światy.
Jeden dzień.
The engine ran a full day once. Two writers then dramatised that single trace — one given a frontier keep, one given a Night City dive bar, neither shown the other's work. Here the two mornings hang on one shared clock, each in its own skin: paper on one side, neon on the other. The fiction changed completely; the day underneath did not move by one tick. Don't take the claim — try to break it ↓Silnik przeszedł pełny dzień raz. Potem dwóch pisarzy ubrało ten jeden zapis — jeden dostał przygraniczną warownię, drugi spelunkę w Night City, żaden nie widział pracy drugiego. Tutaj oba poranki wiszą na jednym wspólnym zegarze, każdy we własnej skórze: papier po jednej stronie, neon po drugiej. Fikcja zmieniła się całkowicie; dzień pod spodem nie drgnął ani o jeden tick. Nie wierz na słowo — spróbuj to złamać ↓
A Morning of Cabbage SoupPoranek kapuśniaku
Wojsław — sour from the road, looking for somewhere to put the heat — hurled a barb at the sergeant himself. Halgrim let it land. He answered cold, three words, the temperature of well-water, and turned his shoulder. Inside him the heat was real enough; you could have read it in the set of his jaw if you knew where to look, and nobody did.
Kilkanaście minut po ósmej Wojsław — skwaszony od drogi, szukający, gdzie by upchnąć gorąc — odwrócił się i cisnął kolcem w samego sierżanta. Halgrim pozwolił temu paść. Nie drgnął i nie zagrzał się. Odpowiedział chłodno, trzy słowa, temperaturę wody ze studni, i odwrócił ramię. W środku gorąc był prawdziwy; można go było wyczytać z napięcia szczęki, gdyby się wiedziało, gdzie patrzeć — a nikt nie wiedział.
Then the gaoler leaned at the bars and said something. It does not matter what. To a man in irons every word from the man with the key is the same word — and Cichy came off the wall with a noise in his throat and threw himself the length of the chain, cursing, and the gaoler laughed.
Wtedy strażnik oparł się o kraty i coś powiedział. Nieważne co. Dla człowieka w żelazie każde słowo z ust tego, co ma klucz, jest tym samym słowem — i Cichy zerwał się od ściany z chrapliwym dźwiękiem w gardle i rzucił się na całą długość łańcucha, klnąc, a strażnik się roześmiał.
Marta carried the first bowl of cabbage soup up the stair to the castellan's room. Edda took it without looking up from the watch-roll. "Thank you, Marta." Her voice was level as a flagstone. The soup neither pleased nor disgusted her; it was simply there, the way the damp was there.
Dochodziła ósma, gdy Marta wniosła pierwszą miskę kapuśniaku po schodach do izby kasztelanki. Edda wzięła ją, nie odrywając wzroku od wykazu warty. Nie tknęła jej. „Dziękuję, Marto.” Głos miała równy jak płyta posadzki. Kapuśniak ani jej nie ucieszył, ani nie zniesmaczył; po prostu był, tak jak była wilgoć.
Then Halgrim mocked him — a dry word about the way the boy had stacked the spears, the kind of word a sergeant drops the way a man flicks a fly. But Branic was green, and green wood spits, and he flared. Hot words came out of him before his sense could stop them.
Potem Halgrim z niego zadrwił — sucha uwaga o tym, jak chłopak poukładał włócznie. Ale Branic był zielony, a zielone drewno pluje, i buchnął. Gorące słowa wyszły z niego, zanim rozsądek zdążył je powstrzymać, a twarz miał barwy pary znad kapuśniaku.
Then, a quarter-hour on, the gaoler did the worse thing. He brought soup — set the bowl down inside the bars, careful, almost gentle. Cichy kicked the bowl. The soup went across the floor in a grey tongue — because a kindness from the hand that holds the key is a lie laid on top of the chain, and it galls worse than any spit in the face.
Potem, kwadrans później, strażnik zrobił rzecz gorszą. Przyniósł kapuśniak. Postawił miskę za kratami, ostrożnie, niemal łagodnie: „Masz. Jedz.” Cichy kopnął miskę. Kapuśniak rozlał się po klepisku szarym jęzorem i parował w zimnie. Bo uprzejmość z ręki, która trzyma klucz, to kłamstwo nałożone na łańcuch — i pali gorzej niż każda ślina w twarz.
Twenty minutes later Halgrim did not mock him. Halgrim ordered him — go there, carry that, do this — and Branic, still smarting, still red about the ears, went and did it. No backchat. The flare was for the mockery. The obedience was for the command.
Dwadzieścia minut później Halgrim nie zadrwił z niego. Halgrim mu rozkazał — idź tam, zanieś to, zrób tamto — i Branic, wciąż obolały, wciąż czerwony na uszach, poszedł i zrobił. Bez gadania. Buchnięcie było za drwinę. Posłuszeństwo za rozkaz.
A good bowl of soup found him at half-nine, and for once it was hot and the salt was right, and the boy brightened like a window when the sun gets behind it. For a little while, mending and fetching, he was nearly happy.
Dobra miska kapuśniaku znalazła go o wpół do dziesiątej, i tym razem był gorący, a soli akurat, i chłopak rozpogodził się jak okno, gdy zajdzie za nie słońce. Przez chwilę, naprawiając, znosząc i wykonując rozkazy, był niemal szczęśliwy.
Wojsław found Halgrim — and gave the sergeant an order, and in the very same mouthful insulted him, publicly, the whole yard watching. The anger that came up in Halgrim then was the largest thing in the keep that morning — and you would not have known it. He answered cold. Three words, maybe four, the temperature of the well.
Wojsław dopadł Halgrima — i wydał sierżantowi rozkaz, i tym samym kęsem słów znieważył go, publicznie, cały dziedziniec patrzył. Gniew, który podniósł się wtedy w Halgrimie, był największą rzeczą w warowni tego ranka — i nie poznałbyś tego. Odpowiedział chłodno. Trzy słowa, może cztery, temperaturę studni.
A stranger gave Wojsław an order. By now the banked resentment in him was a thing with weight, and he had no eruption left. He refused. Flat. No. And when another stranger tried him again a quarter-hour on, he refused that too — a hot man gone cold the way a forge goes cold.
Obcy wydał Wojsławowi rozkaz. Nawarstwiona w nim uraza stała się już rzeczą z ciężarem — i nie miał już wybuchu. Odmówił. Płasko. Nie. A gdy inny obcy spróbował go kwadrans później, odmówił i temu — gorący człowiek, który zastygł tak, jak stygnie kuźnia.